git + GitList

 Wstęp

Każdy etap prowadzenia projektu wiąże się nierozerwalnie z posiadaniem kodu oraz dokumentacji do projektu. Każdy programista wie jak ważny jest czas poświęcony na tworzenie algorytmów i ich implementacja. Jeśli jesteś osobą, która nie doświadczyła jeszcze utraty kodu poprzez błąd systemu lub dysku, spokojnie możesz zignorować poniższy tutorial, w innym przypadku zapraszam do zapoznania się z instrukcją jak postawić własny serwer kontroli wersji za złotówkę miesięcznie.

Oczywiście zapytasz czy słyszałem o dobrodziejstwie takim jak GitHub czy inny serwer. Tak, coś mi się obiło przypadkiem o uszy… Problem jest taki że darmowe konta są publiczne a prywatne kosztuje dziś 7 dolarów amerykańskich. Za tę kwotę można spokojnie wykupić sobie  serwer prywatny (trochę więcej niż wersję podstawową) i samodzielnie postawić odpowiednie narzędzia. Nie będę opisywał jak korzystać z Git’a, jest tego pełno w internecie…

W tym artykule poruszę konfigurację systemu Git, opowiem o tym jak zainstalować go na serwerze z systemem Ubuntu, skonfigurować odpowiednie pliki oraz ścieżki. W dalszej części pokażę jak zainstalować klienta webowego GitList do przyjemnego podglądania zmian w repozytorium. Jeśli jesteś fanem Subversion, zachęcam do zobaczenia artykułu o instalacji svn’a wraz z klientem webowym WebSVN tutaj.

L.P. Czego potrzebujemy
1 VPS
2 System Operacyjny ja wybrałem Ubuntu 16.04
3 Dostęp po SSH z prawami root
4 https://github.com/klaussilveira/gitlist/releases
https://s3.amazonaws.com/gitlist/gitlist-0.3.tar.gz
5 Skonfigurowana domena na serwer VPS

1. Instalujemy PHP7.2 na Ubuntu 16.04

Gdy mamy zainstalowany system Ubuntu 16.04 w wersji serwerowej, mamy już zainstalowany PHP w wersji 7.0, dla naszego artykułu nie potrzebujemy wyższej wersji (w sumie wersja 5 jest równie dobra) ale pokażę jak podbić wersję do PHP 7.2.

Dodajmy pierw odpowiednie repozytoria do czystej instancji VPSa:

apt-get install python-software-properties software-properties-common 
LC_ALL=C.UTF-8 add-apt-repository ppa:ondrej/php 
apt-get update

Teraz usuńmy poprzednie (jeśli istnieją) instalacje:


1
apt-get remove php5-common -y

lub opcja purge, usuwanie z konfiguracjami:


1
apt-get purge php5-common -y

Teraz instalacja cora PHP7:

apt-get install php7.2 php7.2-fpm php7.2-xml -y

i czyścimy śmieci:


1
apt-get --purge autoremove -y

Wynik jaki uzyskaliśmy:

# php -v
PHP 7.2.3-1+ubuntu16.04.1+deb.sury.org+1 (cli) (built: Mar 6 2018 11:18:25) ( NTS )
Copyright (c) 1997-2018 The PHP Group
Zend Engine v3.2.0, Copyright (c) 1998-2018 Zend Technologies
 with Zend OPcache v7.2.3-1+ubuntu16.04.1+deb.sury.org+1, Copyright (c) 1999-2018, by Zend Technologies

2. Instalujemy GIT’a

Git jest dziś dostarczany do niemal każdej dystrybucji systemu operacyjnego. Jeśli z jakiegoś przypadku nie masz zainstalowanego git’a, oto komenda naprawiająca ten błąd.

apt-get install git

W wyniku oczywiście otrzymamy najnowszą wersję uznaną przez prowajdera:

# git --version
git version 2.7.4

3. Instalujemy Apache2

Kolejny krok to instalacja serwera, który będzie obsługiwał klienta webowego. Wybieram Apache ze względu na własne zasiedzenie przy nim. Nie ma też problemu z wykorzystaniem konkurencyjnych produktów.

apt-get install apache2 libapache2-mod-php

Dodajemy jeszcze moduł rewrite, aby pozbyć się niepotrzebnych nazw skryptów z url’a. Po tym musimy zrestartować serwer. Nie wystarczy sam reload, to jest za poważna zmiana ustawień.

a2enmod rewrite
service apache2 restart

Wynik:

Zainstalowany Apache2

 

4. Dodajemy stronę git.e-strix.com

Teraz dodamy konfigurację naszej strony. Jest to konieczne aby zmienić wyświetlany domyślny katalog dla apache.

Notatka: Ważne jest aby dodać do naszych hostów adres IP i nazwę domeny. Dla mnie to będzie git.e-strix.com. Osobiście korzystam z hostingu i definicji rekordów A.

cd /etc/apache2/sites-available

i dalej tworzymy plik konfiguracyjny naszej strony:

vim git.e-strix.com.conf

Notatka: Możesz nie mieć zainstalowanego edytora tekstowego. Dla mojej pracy używam Vim’a, bo go lubię i znam. Nie ma powodów żeby wybierać tylko jego. Jeśli wolisz Nano czy masz zainstalowany program MidnightCommander z wewnętrznym edytorem, śmiało wybierz najlepszą dla siebie opcje.

Zawarość pliku:

<VirtualHost *:80>
        ServerAdmin kontakt@e-strix.pl
        ServerName git.e-strix.com
        DocumentRoot /var/www/git.e-strix.com/public_html/

        <Directory "/var/www/git.e-strix.com/public_html/">
                DirectoryIndex index.php index.html

                Options FollowSymLinks
                AllowOverride All
        </Directory>

        ErrorLog /var/www/git.e-strix.com/error.log
        CustomLog /var/www/git.e-strix.com/access.log combined

</VirtualHost>

Tworzymy katalog docelowy, gdzie będą przechowywane pliki aplikacji GitList:

mkdir -p /var/www/git.e-strix.com/public_html

i każemy apache udostępnić naszą stronę w sieci:

a2ensite git.e-strix.com.conf
service apache2 reload

Notatka: Pamiętaj o dodaniu przekierowania DNS na IP serwera na którym stawiasz serwer.

Efekt:

5. Instalujemy GitList

Aplikacja GitList jest stworzona w PHP i jest prosta w obsłudze, dlatego postanowiłem o niej napisać. Jako programista nie mam zamiaru poświęcać więcej czasu na administrację serwer niż jest to konieczne. Dlatego wybieram narzędzia oparte o PHP aby nie bawić się w budowanie, publikowanie i namiętne analizowanie dzienników.

Zatem podążając wg instrukcji:

  • Pobieramy GitList z gitlist.org i wypakowujemy do naszego katalogu /var/www/gitlist.e-strix.com/public_html/
  • Zmieniamy nazwę pliku config.ini-example na config.ini
  • Podmieniamy ścieżkę repozytorium
  • Tworzymy catalog cache z uprawnieniami czytanie/pisanie wg. instrukcji

Notatka: Ja wybrałem wersję 0.3 –  z powodu błędu jaki uzyskałem w nowszej wersji. W przyszłości spróbuję aktualizować aplikację, natomiast na chwilę obecną będę obserwował. Błędy wynikają niestety z wersji PHP7, dla wersji 7.2 build z 6 marca dalej nie pomógł.

cd /var/www/git.e-strix.com/public_html
wget https://s3.amazonaws.com/gitlist/gitlist-0.3.tar.gz

Rozpakujemy pobrane archiwum i zmienimy nazwę katalogu na public_html, jako ten z którego korzysta serwer. W dalszej kolejności należy nadać właściciela dla wszystkich plików.

Notatka: Jeśli korzystasz z użytkownika root do wykonania wszystkich czynność (zakładam że tak, i instalujesz na świeżej instancji serwera), to zmuszony jesteś nadać odpowiednie prawa do wszystkich katalogów i plików, lub najprościej zmienić właściciela plików. Domyślnym użytkownikiem, który obsługuje serwer apache jest www-data, i grupa www-data.

tar zxvf gitlist-0.3.tar.gz
rm gitlist-0.3.tar.gz
cd ..
chown -R www-data:www-data public_html/

W porządku teraz wg instrukcji musimy stworzyć katalog cache i nadać mu pełne prawa (sic!) w naszej aplikacji, więc wjedźmy do katalogu public_html i zróbmy to o co nas proszą:

cd public_html/
chmod 777 cache

Notatka: Katalog oczywiście się utworzy z właścicielem i grupą „root”, przy tych uprawnieniach nie mamy się co martwić brakiem uprawnień, ponieważ uprawnienia 777 są najwyższe jakie mogą być.

Teraz dodajmy konfigurację czyli zgodnie z ww. instrukcją, edytujemy plik config.ini i określamy gdzie będzie znajdowało się nasze repozytorium.

vim config.ini

Domyślnie jest ustawiona wartość „/home/git/repositories/„, myślę że spokojnie możemy wykorzystać ten katalog. Dla mojej pracy nie ma szczególnych wymagań co do tej struktury, a zatem do dzieła przejdźmy do dodania użytkownika git.

[git]
client = '/usr/bin/git' ; Your git executable path
repositories = '/home/git/repositories/' ; Path to your repositories

Dodajemy użytkownika i uzupełnimy potrzebne dane:

adduser git

Teraz należy dodać nasz katalog repozytorium:

mkdir -p /home/git/repositories/

Teraz wejdźmy do środka i dodajmy nasze pierwsze repozytorium:

cd /home/git/repositories/

git init --bare project1.git
chown -R git:git project1.git/

Czas sprawdzić czy nasze repozytorium działa i czy możemy się do niego dostać. Najlepiej sprawdzić to poprzez wykorzystanie innej maszyny, zatem przechodzimy na komputer lokalny lub inny dostępny i spróbujemy pobrać nasz projekt:

git clone git@git.e-strix.com:repositories/project1.git

No masz, działa…

Teraz wejdźmy do środka i zróbmy komit inicjalizacyjny:

cd project1/
touch .gitignore
git add .gitignore
git commit -m "init commit"
git push

Notatka: Pamiętaj o nadaniu odpowiednich uprawnień lub przypinanie użytkownika do odpowiedniej grupy w systemie.

 

W rezultacie otrzymamy wynik:

JavaFx: Kontrolki

Interfejs jest tworzony przez scalanie węzłów screena-wykresu w hierarchii wewnątrz sceny (Scene). Trzy typy Rodziców (Parent) mają różne cechy układu:

  • Grupy (Group): nie wykonuje żadnego pozycjonowania dzieci i nie jest bezpośrednio skalowalny (patrz następna sekcja) i po prostu przyjmuje zbiorowe granice swoich widocznych dzieci. Grupy są najbardziej odpowiednie, gdy trzeba statycznie zmontować kolekcję węzłów na ustalonych pozycjach i / lub zastosować efekt lub przekształcić go w tę kolekcję.
  • Region (Region): klasa podstawowa dla wszystkich paneli układu ogólnego przeznaczenia; jest skalowalny i można go wymieniać za pomocą CSS. Obsługuje dynamiczny układ poprzez zmianę rozmiaru i pozycjonowanie elementów podrzędnych podczas przejścia układu (w razie potrzeby). Jeśli podklasa Region (panel układu) obsługuje paradygmat układu, którego potrzebujesz, użyj go zamiast pozycjonowania ręcznego z Grupą.
  • Kontrolka (Control): klasa podstawowa dla wszystkich sterowań podlegających skróceniu. Jest resizable i podklasy są stylable przez CSS. Kontroluje przekazywanie układu do ich skórek (które są regionami). Każda podklasa Control layout zapewnia unikalny API do dodawania treści w odpowiednim miejscu w skórze; nie dodajecie bezpośrednio dzieci do kontrolki.

Prosty przykład, który daje przedsmak, jeśli nigdy nie programowałeś FX:

Text text = new Text("JavaFX 2.0!");
text.setFill(Color.RED);
text.setFont(new Font(24));
Line line = new Line(2, 8, 104, 8);
line.setStroke(Color.BLUE);
line.setStrokeWidth(4);
Group group = new Group();
group.setEffect(new DropShadow());
group.getChildren().addAll(text, line);

BorderPane root = new BorderPane();
root.setTop(new Label("Introducing..."));
root.setCenter(group);

Scene scene = new Scene(root);
stage.setScene(scene);
stage.setVisible(true);

Aby zapoznać się z podstawowymi pojęciami dotyczącymi układu wykresów scen, przyjrzyjmy się najważniejszym klasom:

Zmiana rozmiaru

Każdy Węzeł na wykresie sceny ma potencjał, by być „skalowalnym”, co oznacza, że wyraża jego minimalne, preferowane i maksymalne ograniczenia rozmiaru i umożliwia rodzicowi zmianę jego rozmiaru podczas układania (miejmy nadzieję, że w tym zakresie, jeśli rodzic jest honorowy) .

Każde okienko układu implementuje własne zasady dotyczące zmiany rozmiaru zmiennego rozmiaru dziecka, biorąc pod uwagę zakres wielkości dziecka. Na przykład, StackPane spróbuje zmienić rozmiar wszystkich dzieci, aby wypełnić swoją szerokość / wysokość (przestrzegając maksymalnych limitów), podczas gdy FlowPane zawsze zmienia rozmiar dzieci do ich preferowanych rozmiarów, co rozumiemy pod pojęciem „autosize” (zmiana rozmiaru na preferowane).

Ale oto co zaskakuje (i denerwuje) ludzi: nie wszystkie klasy węzłów grafu sceny są skalowalne:

  • Skalowalne:  Region, Control, WebView
  • Nieskalowalne: Group, Text, Shape, MediaView*, ImageView*

*zostanie zmieniony w przyszłym wydaniu

Jeśli klasa Node nie może zmienić rozmiaru, to isResizable() zwraca false, minWidth()/minHeight(), prefWidth()/prefHeight() i maxWidth()/maxHeight() wszystkie zwracają bieżący rozmiar, a resize() to no-op. Na wielkość nieodkształcalnego węzła wpływają jego różne właściwości (szerokość / wysokość dla prostokąta, promień dla okręgu, itd.) I obowiązkiem aplikacji jest ustawienie tych właściwości (i pamiętaj, że skalowanie NIE jest tym samym co zmiana rozmiaru, ponieważ Skala przekształci również obrys, co zwykle nie jest tym, czego potrzebujesz do układu). Gdy nieskalowalne węzły są rzucane do paneli układu, będą one ustawione, ale nie zostaną zmienione.

 

Wskazówka: jeśli potrzebujesz skalowalnego prostokąta, użyj regionu i nadaj mu styl CSS.

Odchylenie zawartości

W przypadku większości klas węzłów szerokość i wysokość są niezależne od siebie, jednak istnieje grupa, w której wysokość zależy od szerokości lub odwrotnie. Aby poprawnie poradzić sobie z tymi obiektami, układ potrzebuje sposobu na jego odszyfrowanie, stąd metoda węzła getContentBias(). Zwraca domyślnie wartość null, co oznacza brak zależności szerokości/wysokości, a kod układu może przepuszczać -1 jako alternatywny wymiaru do metod minWidth(h)/minHeight(w), prefWidth(h)/prefHeight(w) i maxWidth(h)/maxHeight(w).

Oznakowane elementy sterujące mają odchylenie w wartościach poziomych, gdy włączone jest zawijanie. FlowPane i TilePane obsługują odchylenie w stosunku do ich orientacji. Uwaga: okazuje się, że HBox, VBox i StackPane mają zerowy wpływ na treść, jednak powinny one monitorować odchylenie w oparciu o uprzedzenia docelowe i pomne: jest to błąd, który zostanie naprawiony przed ostateczną wersją.

Nasze klasy layoutów zajmują się podnoszeniem zawartości w systemie, więc dopóki nie napiszesz niestandardowej klasy układu, która obsługuje dowolne węzły, nie musisz zajmować się bezpośrednio tym interfejsem. Po prostu wiesz, że układ automatycznie obsługuje treść, gdy budujesz swoje interfejsy.

Przesłanianie Min / Pref / Max Sizes

Większość klas kontroli i paneli układu jest całkiem niezła w obliczaniu, jak duże powinny być oparte na ich zawartości i ustawieniach właściwości – nazwijmy to ich „wewnętrznymi” minimalnymi, preferowanymi i maksymalnymi rozmiarami. Na przykład Przycisk (Button) oblicza te rozmiary na podstawie ich tekstu, czcionki, wypełnienia itd .; dodatkowo domyślny maksymalny rozmiar przycisku jest ustawiony domyślnie, ponieważ zazwyczaj nie chcemy, aby przyciski rozszerzały się, aby wypełnić przestrzeń. Nie powinieneś wyraźnie określać rozmiaru elementów sterujących, paneli układu, ani nawet Sceny, ponieważ system będzie się zmniejszał, aby dopasować się do twoich treści.

Ale to kłamstwo. Lub co najmniej sprzeczne z naturą projektantów. W ten sposób można bezpośrednio wpływać na wielkość kontrolek i regionów, ustawiając ich właściwości „nadpisania” min, pref i max:

button.setPrefWidth(100);

Domyślnie właściwości te mają wartość wskaźnika USE_COMPUTED_SIZE, co powoduje, że metody minWidth(h)/minHeight(w), prefWidth(h)/prefHeight(w), maxWidth(h)/maxHeight(w) zwracają wartości wewnętrzne. Ustawienie ich na dodatnią wartość podwójną zastąpi ich wartości wewnętrzne.

Często chcesz, aby minimalny lub maksymalny rozmiar śledził preferowane, więc minimalne i maksymalne nadpisania mogą być również ustawione na USE_PREF_SIZE, co jest oczywiste:

stackpane.setMaxSize(USE_PREF_SIZE, USE_PREF_SIZE);

Uważaj na subtelne różnice między metodami Node i właściwościami rozmiaru override:

button.getPrefWidth() returns the size override (might be a magic sentinel value) while button.prefWidth(-1) returns the actual preferred width of the button (returning the override if set).  Layout code should always use Node’s minWidth(h)/minHeight(w), prefWidth(h)/prefHeight(w), maxWidth(h)/maxHeight(w) methods for layout computations.

button.getPrefWidth () zwraca nadpisanie rozmiaru (może to być magiczna wartość), natomiast button.prefWidth (-1) zwraca rzeczywistą preferowaną szerokość przycisku (zwracanie przesłonięcia, jeśli jest ustawione). Kod układu powinien zawsze wykorzystywać metody minWidth(h)/minHeight(w), prefWidth(h)/prefHeight(w), maxWidth(h)/maxHeight(w) do obliczeń układu.

AppStore: publikacja aplikacji

Notatka: Ten tutorial jest przekładem oryginalnego materiału napisanego przez Gustavo Ambrozio oraz aktualizowany przez Tony Dahbura.

Artykuł podzielony na dwie części, przedstawia kompletny proces publikowania w sklepie Apple. Rozpoczniemy od założenia konta developerskiego a zakończymy na publikacji aplikacji.

Dowiesz się jak:
– wygenerować niezbędne certyfikaty
– jak skonfigurować aplikację
– wysłać aplikację do zaakceptowania

Tutorial opisuje proces tworzenia nowego konta App Store, nowej aplikacji oraz wysłanie jej do akceptacji, poruszając dokładnie każdy krok.

W tutorialu wyślesz aplikację nazwaną Drop Charge, która pochodzi z 2D iOS & tvOS Games by Tutorials. Aplikacja jest zaakceptowana i może być pobrana z App Store tutaj.

Do przejścia tego tutorialu będziesz potrzebował 99 Amerykańskich dolarów (odpowiedni koszt jest wyliczany na podstawie aktualnego kursu waluty), aktywną kartę kredytową oraz przeglądarkę internetową. Będziesz również potrzebować komputera Mac z zainstalowanym systemem OS X oraz zainstalowaną aplikacją Xcode, pobraną ze sklepu Apple.

Pomocna okażę się także cierpliwość i spokój. Rozpoczynając rejestrację dewelopera przygotuj się na długi proces i czasami niezbędne będzie powtarzanie niektórych kroków.
Pamiętaj: na końcu będziesz w stanie publikować aplikacje do sklepu Apple dla potencjalnej fortuny i chwały!

Startujemy:

Pierwszym krokiem na ścieżce do App Store jest rejestracja dewelopera. Muszę Cię poinformować że bycie developerem jest bezpłatne, ale nie jest to tym samym co publikowanie aplikacji, dlatego musisz ponieść wyżej wymienioną kwotę $99.

Jeśli masz już utworzone konto, to możesz śmiało pomiąć ten krok. W przeciwnym razie przejdź do strony  Apple Developer Site i kliknij w prawmy górnym rogu link Konto/Account.

 

Na kolejnej stronie, możesz wybrać kompletnie nowe konto albo wybrać istniejące. Jeśli chcesz, oraz zaoszczędzisz tym samym czas, możesz wybrać własne Apple ID z którego korzystasz dla iTunes, ale lepszym rozwiązaniem jest posiadać osobne identyfikatory(ID), dla rozdzielenia życia osobistego i zawodowego.

Zatem, wybierz utworzenie nowego konta (Create Apple ID):

 

Uzupełnij formularz o adres email, hasło oraz dane wrażliwe. Wybierz adres email, którego często używasz ponieważ firma Apple cyklicznie aktualizuje program developerski i status aplikacji wysłanych do akceptacji.

 

Przewiń w dół i uzupełnij dane o pytanie beżpieczeństwa i  wypełnij captcha, później wybierz Dalej/Continue.

 

Odbierz wiadomość wysłaną na podany wcześniej adres w procesie rejestracji. Wiadomość powinna wyglądać tak jak poniżej.

 

Następna strona poprosi Cię o kod podany we wiadomości, uzupełnij pola i kliknij weryfikację/Verify.

 

Od teraz masz konto developerskie Apple Id. Dobra robota! Zaloguj się do strony dewelopeskiej używając nowego ID.

 

Na następnej stronie należy potwierdzić zgody. Powinno się uzgodnić regulaminy z prawnikiem, jeśli on się zgodzi, możesz śmiało potwierdzić. Możesz także godzić się na otrzymywanie wiadomości marketingowych, zaznacz checkbox jeśli chcesz. Teraz zatwierdź/wyślij formularz.

 

Teraz jesteś deweloperem Apple’a! Super, ale czy możesz już zacząć rozwijać i publikować aplikacje w App Store? Więc, nie zupełnie… Masz dostęp do bibliotek i narzędzi, ale musisz także dać firmie Apple trochę pieniędzy do wysłania aplikacji do sklepu.

 

Przystąp do programu Deweloperskiego zanim wyślesz aplikację

Będąc zarejestrowanym developerem Apple otrzymujesz dostęp do wielu informacji, i możliwość do publikacji w App Store (oraz dostęp do powiązanych portali), po uiszczeniu opłaty w Apple’s Developer Program. W przeszłości były programy dla iOS, OSX oraz Safari. Teraz jest jeden program a poniesiona opłata pokrywa wszystkie platformy. Ta część będzie kosztowała $99 (dolarów amerykańskich) na rok.

Jeśli postępowałeś zgodnie z poprzedniom sekcjom i kliknąłeś Kontynuuj/Continue, powinieneś byś we właściwym miejscu. Jeśli pominąłeś poprzedni krok, ponieważ już konto developerskie Apple, to możesz zalogować się do Developer Member Center i zsynchronizować.

Po pierwszym zalogowaniu, kliknij link Join the Apple Developer Program, w dolnej części strony.

 

Teraz kliknij Enroll/Płatność:

 

Następna strona opisuje sposób płatności jako Indywidualny albo Firmowym. Dla tego tutorialu, zobaczysz jak opłacić konto indywidualne. Jeśli wybierzesz płatności dla firmy, proces nie będzie taki prosty – będzie zmuszony przygotować dużo więcej informacji i udowodnić swoją rolę w firmie.

Weź głęboki oddech, upewnij się że masz pół godziny czasu, i kliknij rozpoczęcie płatności Start Your Enrolment.

 

Następna strona zapyta Cię czy chcesz płacić indywidualnie, jako firma, czy jako organizacja rządowa.Jeśli wybierzesz płatność  jako firma , przeczytaj wymagania, dla pewności że masz wszystko.

Wybierz Individual / Sole Proprietor / Single Person Business, i kliknij Kontynuuj/Continue:

 

Wpisz swoje dane do weryfikacji swojej osoby. Apple podejmie próbę potwierdzenia tych informacji z twoją kartą kredytową, więc upewnij się że wypełniłeś poprawne dane.

 

Wypełnij pozostałe pola i poniżej zobaczysz kolejne zgody licencyjne. Zatem uzgodnij z prawnikiem  czy wszystko jest dobrze i kliknij Kontynuuj/Countinue.

 

Przejrzyj wyświetlone informacje i gdy jesteś gotów wyślij formularz klikając Kontynuuj/Continue.

 

Będziesz teraz poinformowany o kosztach i podsumowaniu zakupu. Masz możliwość automatycznego odnawiania każdego roku, co zabezpiecza przed zapominaniem o odnowieniu, co z kolei ochroni przed wyłączeniem dostępu, gdy jesteś na wakacjach.

Zaznacz Automatic Renewal, jeśli życzysz sobie tę opcję i kliknij Płacę/Purchase:

 

Musisz się ponownie zalogować. Użyj swojego nowo utworzonego Apple ID.

 

Wypełnij formularz poprawnymi danymi według nw. wzorca.

 

Kolejny raz, zostaniesz poproszony o zatwierdzenie Regulaminów i Warunków. Zadzwoń do swojego adwokata i przegadajcie co trzeba… Zaznacz haczyk i kliknij Kontynuuj/Continue.

 

Confirm your intent to purchase the membership:

 

Po wszystkim dostajesz podziękowanie.

 

Nie ma za co!

Teraz, wpuść mnie!

Po wysłaniu formularza i opłaceniu rejestracji w iOS Developer, będziesz musiał poczekać jakiś czas na realizację zamówienia w Apple.

W przypadku, gdy w kraju nie ma siedziby Apple, dane muszą być wysłane faxem i czas oczekiwania może się wydłużyć.

W każdym razie, powinieneś otrzymać email od Apple taki jak poniżej:

 

W tym samym czasie, powinieneś otrzymać też:

 

W tym momencie powinieneś pobrać Xcode z Apple App Store, wykorzystując ikonę App Store na pasku „dock”. Firma Apple publikuje ostatniom nie-beta wersję w App Store. Wyszukaj Xcode lub kliknij tutaj. Ten tutorial porusza temat Xcode powierzchownie, jest wiele dobrych stron opisujących np. RayWenderlich.com .

Przejdź teraz do Developer Center i się zaloguj:

 

Po uzupełnieniu danych, nareszcie będziesz!

 

Centrum Deweloperów zawiera mnóstwo informacji. Znajdują się poradniki programistyczne, kody do pobrania, dokumentacja, nagrania wideo, oraz bardzo przydatne forum programistów i centrum pomocy.

Poświęć trochę czasu na przegląd z dostępnymi materiałami. Bądź świadomym że niektóre informacje mogą być poufne, specjalnie gdy obejmują wersje beta każdego z SDK albo narzędzi.

W tym tutorialu jest przedstawiony sposób jak wysłać aplikację. Skupimy się na dwóch obszarach, które wykorzystasz przy rozwijaniu aplikacji: Certificates, IDs & Profiles oraz iTunes Connect:

 

Ale pierw, krótkie wprowadzenie do każdej z nich.

Certificates, IDs & Profiles

Jak już możesz wiedzieć, proces urządzeń non-jailbroken iOS jest tylko dostępny do uruchomienia akceptacji aplikacji przez Apple i instalacji w App Store.

Archiwa Apple wymagają aby każda działająca aplikacja była podpisana certyfikatami Apple. Aplikacje zainstalowane z App Store pochodzą w pakiecie z certyfikatami, które system weryfikuje przed tym jak dopuści je do uruchomienia. Jeśli nie ma podpisu lub jest one nieprawidłowy, aplikacja nie będzie uruchomiona.

Jako deweloper, musisz być zdolny do uruchomienia własnej aplikacji na posiadanym urządzeniu, na które będzie przeznaczone. Dlatego musisz utworzyć  i podpisać własnym certyfikatem.

Do tego służy dział Certificates, IDs & Profiles. Ta sekcja dopuszcza Cię do generowania kluczy, które Apple nazywa „profilami”. Profile, czasem są nazywane „identyfikatorami podpisu kodu”, są plikami wygenerowanymi przez Developer Center, które umożliwiają Xcode podpisanie twojej aplikacji w sposób, który dopuści instalację na testowym urządzeniu.

Są dwa typy profili:

  • Profil deweloperski.  Jest on związany ze specyfikacją urządzenia, więc aplikacja może być uruchomiona tylko na nim.
  • Profil dystrybucyjny. Ten z kolei służy do podpisu aplikacji przed wysłaniem jej do Apple do zakceptacji. Nie zawiera informacji o specyfikacji urządzenia, ale nie możesz ich używać  do instalacji aplikacji na każdym urządzeniu samodzielnie, ponieważ Apple wymaga podpisu aplikacji po procesie akceptacji.

Certificates, IDs & Profiles, może także wygenerować certyfikat push certificates,  w przypadku gdy aplikacja będzie wysyłać powiadomienia.

Połączenie iTunes

Połączenie iTunes jest portalem, którego użyjesz do wysłania aplikacji. Jest to miejsce gdzie zarejestrujesz nową aplikację, zatwierdzisz opis i screenshoty, wybierzesz cenę, skonfigurujesz centrum gier, zakupy w aplikacji.

Jet to także portal, w którym podpiszesz zgody na nowe kontrakty, uzupełnisz dane płatności i sprawdzisz sprzedaż.

Dalsza część tutorialu opisuje współpracę z działem Certificates, IDs & Profiles. W części drugiej przyjrzymy się iTunes Connect.

Certificates, IDs and Profiles

W dalszej części tutorialu, skorzystamy z działu Certificates, IDs and Profiles do ustawienia informacji niezbędnych do uruchomienia aplikacji na urządzeniu (a później na App Store).

Wiedz że jest prosta droga tego poprzez Xcode wykorzystując Automatic Device Provisioning, co pokrywa drugą część serii. Ale na razie, przejdziemy ten proces krok po kroku. Zrozumiesz jak działają lepiej w tą drogą, i jest to bardzo pomocna wiedza kiedy będziesz wysyłać aplikację do App Store.

Jeśli jeszcze jesteś na stronie Centrum Deweloperskiego, kliknij link Certificates, IDs & Profiles w lewej części albo kliknij ikonę zębatki po środku strony:

 

Możesz zrobić mnóstwo rzeczy z tego poziomu. Kilka z nich będziesz robić tylko raz, jak generowanie certyfikatów czy rejestrowanie urządzeń. Inne rzeczy będą potarzane dla każdej aplikacji, jak generowanie profili developerskich czy dystrybucyjnych.

Generowanie Certyfikatu

Na początku musisz wygenerować dwa certyfikaty, jeden z profilu deweloperskiego a drugi z profilu dystrybucji. Opisany tekst na stronie wyjaśnia, w jaki sposób wysłać zapytanie o certyfikat poprzez Xcode, lub ręcznie. Ale jest bardzo użytecznym dla ciebie zrozumienie procesu ręcznego, więc będziesz wysyłał Certificate Signing Request (albo CSR) ze swojego Mac’a.

Upewnij się że lista rozwijana w lewej górnej części zawiera iOS, tvOS, watchOS, później kliknij plus (+) po prawej stronie:

 

Na następnej stronie, wybierz iOS App Development jako typ certyfikatu i kliknij Konynuuj/Continue na dole:

 

 

Poniżej wyjaśnienie jak wygenerować CSR wykorzystując Pęk kluczy/Keychain access. Zgodnie z instrukcją, musisz otworzyć Pęk kluczy na Mac’u. Jeśli nie wiesz gdzie go znaleźć, wykorzystaj wyszukiwanie Spotlight(lupa na górnym pasku po prawej stronie):

 

Gdy program się uruchomi, wybierz Keychain Access\Certificate Assistant\Request a Certificate From a Certificate Authority…/ Wniosek o wydanie certyfikatu z urzędu certyfikacji…:

 

W oknie Asystenta Certyfikacji wypełnij swój adres email i personalia, wybierz Zapisz na dysku i kliknij Kontynuuj.

 

Zapisz plik gdziekolwiek na komputerze. To jest twój utworzony CSR, teraz trzeba wygenerować certyfikat.

Przejdź do Developer Centre w przeglądarce – powinieneś teraz kliknąć Kontynuuj:

 

Kliknij  Wybierz Plik…, wybierz swój plik CSR, który właśnie utworzyłeś i kliknij Kontynuuj:

 

Zobaczysz teraz ekran oznajmujący że twój certyfikat jest gotowy. Kliknij Pobierz/Download, zainstaluj go w pęku kluczy poprzez podwójne kliknięcie pobranego pliku:

 

Kliknij Dodaj/Add w okienku Pęku Kluczy aby dokończyć instalację:

 

Teraz masz swój certyfikat do profilu deweloperskiego, teraz należy utworzyć certyfikat do profilu produkcyjnego albo dystrybucji. Kliknij przycisk Dodaj Kolejny/Add Another. Pod produkcjom wybierz guzik App Store and Ad Hoc, i kliknij Kontynuuj/Countinue poniżej:

 

Przejdź ten sam proces jak poprzednio do zatwierdzenia zapytania o podpis jak zrobiłeś to z poprzednim dewelopeskim certyfikatem.

Kiedy jest gotowy, kliknij Pobierz, i zainstaluj dystrybucję certyfikatu poprzez podwójne kliknięcie:

 

Notatka: Certyfikat dystrybucji nazywa się ios_distribution.cer, natomiast certyfikat deweloperski, który pobrałeś wcześniej nazwij ios_developement.cer. 

Notatka: Może zauważyłeś informacje poniżej przycisku „Continue”, mówiącym o Intermediate Certificates. Kiedy uruchomisz Xcode, lub gdy masz go włączony, będzie automatycznie instalował dla ciebie. Kiedy będziesz potrzebował zainstalować w przyszłości z jakichkolwiek powodów, po prostu kliknij plus (+), jako kreator nowego certyfikatu i przewiń w dół do pobrania pliku:

 

Pobierze to plik nazwany AppleWWDRCA.cer. Podwójny klik na tym pliku zainstaluje go. Otworzy się ponownie Pęk kluczy, gdy zamknąłeś.

Spójrz teraz na Pęk kluczy, zobaczysz że masz zainstalowane dwa certyfikaty jak poniżej:

 

Notatka: Jeśli nie widzisz wiadomości Ten certyfikat jest ważny, z zielonym znacznikiem, nie możesz jeszcze uruchamiać Xcode jeszcze, albo musisz zainstalować Certyfikaty Pośrednie, opisane powyżej. Najprostszym krokiem jest uruchomienie Xcode i niech on aktualizuje wszystkie certyfikaty dla ciebie.

Teraz możesz zakończyć Pęk kluczy.

Rejestracja Urządzenia

Następnym krokiem jest rejestracja urządzenia. Z lewego menu menu wybierz Device/All a później po prawo plusik (+):

 

Będziesz potrzebował UDID twojego urządzenia/urządzeń na którym chcesz uruchamiać aplikację do testów. Jest kilka sposobów na uzyskanie informacji o UDID: są darmowe aplikacje, które pobiorą je dla ciebie, albo możesz wykorzystać organizer Xcode. Ale my wykorzystamy iTunes.

Otwórz iTunes and podłącz urządzenie do komputera. Wybierz urządzenie z paska menu w kontrolerze odtwarzaczy. iTunes wyświetli nazwę urządzenia, pojemność, wersje, numer seryjny, numer telefonu. Kliknij numer seryjny i wtedy zmieni się w UDID urządzenia:

 

Teraz po prostu zaznacz wyświetlony numer i skopiuj go.

Wróć do przeglądarki, wpisz nazwę urządzenia (może być dowolna jaką chcesz) i wklej kod UDID w odpowiednie pole. Po wszystkim kliknij Kontynuuj/Continue:

 

Będziesz teraz poproszony o potwierdzenie rejestracji. Kliknij Rejestrację:

 

Twoje urządzenie jest już zarejestrowane i pojawi się na liście dostępnych urządzeń:

 

Możesz za wsze powrócić później do rejestracji urządzeń o dodać kolejne, należące do znajomych i beta-testerów.

Notatka: Apple umożliwia ci rejestrację do 100 urządzeń na rok do konta. Jeśli zarejestrujesz urządzenie a później usuniesz je, to dalej będzie widoczne w liczniku rocznym.

Tworzenie Identyfikatora Aplikacji

Teraz masz zarejestrowane urządzenie i trzeba utworzyć App ID. Każda aplikacja, nad którą pracujesz będzie miała własne App Id. Kliknij Identifiers\App IDs, w lewym menu:

 

Zobaczysz notatkę wyjaśniającą koncepcję korzystania z App ID. W skrócie, App Id jest kombinacją 10 znaków prefix „seed” wygenerowany przez Apple, i suffix utworzony przez ciebie, definicję pakietu identyfikatora do wyszukiwania. Razem tworzą unikalny identyfikator dla twojej aplikacji.

Jest kilka istotnych informacji o App ID:

  • Możesz zdecydować aby każda aplikacja była udostępniana z tym samym prefixem, jeśli. chcesz współdzielić informacje między nimi. Powiedzmy że masz nadrzędną aplikację wykorzystującą logowanie tym samym loginem. Jeśli aplikacje wykorzystują ten sam prefix i jedna aplikacja zapisuje login do kluczy iOS, a inna aplikacja pobiera ten klucz w celu zalogowania.
  • Możesz utworzyć dwa różne typy App ID:  Explicit App ID, lub Wildcard App ID. Explicit App ID musi by wykorzystane kiedy chcesz włączyć serwisy takie jak płatności w aplikacji lub iCloud. Wildcard App Id powinien być używany kiedy chcesz używać tego samego App ID w kilku aplikacjach.
  • Explicit App ID, tekst do wyszukiwania Bundle ID musi być unikalny dla każdej aplikacji. Będzie wykorzystywany dla serwisu wysyłania powiadomień, wewnątrz aplikacji do płatności  i innych serwisów jak magazyn iCloud.
  • Apple rekomenduje używanie stylu nazywania „reverse-demain” dla nazywania paczek. Dla przykładu dla Explicit App ID, sugerowanym formatem jest „com.domainname.appname”, dla Wildcartd App ID, jest to „com.domainname.*”.
  • Pamiętaj, jeśli użyjesz Wildcard App ID, nie będziesz mógł korzystać z niektórych normalnie dostępnych serwisów, takich jak wysyłanie powiadomień czy przeprowadzenie płatności w aplikacji. Pewnie nie myślałeś o używaniu tych serwisów teraz, ale jeśli zmienisz zdanie, nie będziesz mógł tego zrobić bez zmiany App ID generując nową aplikację.

Teraz już wiesz wszystko o App ID, wic jest czas na to żeby utworzyć. Po prawej stronie ekranu kliknik plus(+):

 

Wypełnij opis (zazwyczaj jest to nazwa aplikacji). Ten skrót/ID będzie zazwyczaj/zawsze twoim  ID grupy. Upewnij się że wybrałeś Explicit app ID, i wpisz ID paczki/Bundle ID – pamiętaj o używaniu stylu nazwy odwrotnej-domeny, dodając nazwę na końcu łańcucha nazwy. Kliknij kontynuuj gdy wpisze:

 

Będziesz poproszony o potwierdzenie wpisanych wartości, kliknij Rejestruj na dole. Wtedy zobaczysz informację o zakończeniu rejestracji.

 

Teraz jesteś gotowy do utworzenia profilu udostępniania i dystrybucji.

Profil Udostępniania

Na bocznym menu, kliknij Provisioning Profiles\All:

 

Zobaczysz opis wyjaśniający korzystanie z profilu udostępniania iOS. Profil ten łączy w całość wszystkie kawałki w całość, włączając certyfikaty, identyfikatory urządzeń i identyfikator aplikacji.

Profil udostępniania rozwojowy wykorzystuje się do budowania i instalacji kolejnych wersji twojej aplikacji podczas procesu rozwijania a profil dystrybucji jet używany do wysłania aplikacji do App Store i beta testerów.

Po prawej stronie kliknij plus (+):

 

Wybierz iOS App Development, i kliknij Kontynuuj:

 

Na następnym ekranie zostaniesz zapytany o wybór identyfikatora aplikacji dla tego profilu. Jak na razie wygenerowałeś jeden, więc wybierz go z menu i kliknij Kontynuuj:

 

W dalszej części zostaniesz zapytany o wybranie certyfikatów do profilu. Jeśli masz wiele osób w zespole, to mogą być wybrane właśnie tutaj. Wybierz certyfikaty zaznaczając boxy i kliknij Kontynuuj:

 

Ten ekran zapyta cię o profil urządzenia do walidacji, wybierz swój sprzęt i kliknij Kontynuuj:

 

Teraz wpisz nazwę profilu. Nazwa powinna być charakterystyczna do identyfikacji wśród innych profili, spróbuj opisać to w miarę możliwości. Kliknij Kontynuuj:

 

Ostatnia strona pokazuje wygenerowane profile i posiada przycisk pobierania, który umożliwia pobranie. Zatem dalej i kliknij Pobierz:

 

Od czasu przejścia do tej strony, idź dalej i wygeneruj profil dystrybucyjny. Nie będziesz go właściwie potrzebował do czasu gdy nie zechcesz wysłać aplikacji do zaakceptowania, ale gdy tu już jesteś to warto to zrobić. Kliknij przycisk Add Another na dole strony:

 

Z listy dystrybucji wybierz App Store i kliknij Kontynnuj:

 

Kilka kolejnych kroków  są takie same jak dla profilu deweloperskiego. Podążając  po ekranie, nazwij profil dystrybucyjny w mirę opisowo, unikalnie i pobierz jak zrobiłeś to poprzednio:

Teraz odnajdź pliki, które właśnie pobrałeś na swój komputer, i podwójnym kliknięciem każdy uruchomi Xcode. Zweryfikuj profile otwarte w projekcie albo utwórz nowy dla testów. Kliknij na projekt na panelu po lewej stronie. Wybierz Build Settings, wybierz All, przewiń w dół do Code Signing i kliknij słowo Automatic dalej dla wpisania Provisioning Profile. Twoje profile powinny być wyświetlone: